„JA, FEUERBACH. OCALIĆ OD ZAPOMNIENIA” | OTWARTA SCENA IT

Czterdzieści lat po prapremierze powracamy do „Ja, Feuerbach”, dramatu Tankreda Dorsta napisanego we współpracy z Ursulą Ehler. W historii polskiego teatru sztuka zapisała się dzięki niezapomnianej kreacji Tadeusza Łomnickiego z 1988 roku.

Feuerbach jest aktorem, który po siedmiu latach nieobecności próbuje wrócić na scenę. Czeka na spotkanie z reżyserem, przywołuje dawne role i wspomnienia. Z każdym kolejnym gestem coraz trudniej odróżnić, gdzie kończy się rola, a zaczyna życie.

„Ja, Feuerbach. Ocalić od zapomnienia” to autorski projekt Katarzyny Kasicy, zrodzony z fascynacji historią teatru, poszukiwań w teatralnych archiwach i twórczych spotkań z Lechem Łotockim. Jest to finał realizowanego przez nią projektu stypendialnego MKiDN 2026 w dziedzinie Teatr. Punktem wyjścia jest dramat Tankreda Dorsta „Ja, Feuerbach” – utwór o aktorze, który przychodzi na przesłuchanie i próbuje odzyskać prawo do obecności na scenie. Feuerbach nie jest wyłącznie postacią dramatyczną. Staje się figurą aktora zawieszonego między pamięcią dawnej roli a lękiem przed ostatecznym zniknięciem; między potrzebą uznania a świadomością, że sens obecności scenicznej musi zostać odzyskany w samym akcie mówienia, bycia na scenie oraz konfrontacji z odbiorcą, widzem, drugim człowiekiem.

Projekt podejmuje temat pamięci teatralnej, kruchości zawodu aktora, relacji mistrz–uczeń, przemijania, wykluczenia z obiegu instytucjonalnego oraz pytania o to, co pozostaje po kreacji scenicznej, gdy spektakl znika z repertuaru, a świadkowie odchodzą. Szczególnie ważny jest polski kontekst recepcji dramatu Dorsta: pamięć o interpretacji Tadeusza Łomnickiego w Teatrze Studio, żywa obecność Lecha Łotockiego na scenie TR Warszawa oraz współczesne odczytania tej roli.. Jak dramat Dorsta może dziś stać się narzędziem rozmowy o aktorstwie jako praktyce egzystencjalnej, a nie wyłącznie zawodowej?

Wydarzenie na Otwartej Scenie Instytutu Teatralnego to pokaz finałowy pracy stypendialnej: połączenie spektaklu performatywno-dokumentalnego, czytania performatywnego, prezentacji materiału badawczo-dramaturgicznego oraz rozmowy środowiskowej. Celem nie jest wyłącznie przedstawienie gotowego rezultatu, ale również procesu współpracy a także otwarcie dyskusji badającej w jaki sposób tekst Dorsta może dziś uruchamiać rozmowę o pamięci teatru, starzeniu się aktora, archiwum obecności, etyce przekazu i odpowiedzialności wobec artystów, których doświadczenie bywa wypierane przez mechanizmy instytucjonalne.

Lech Łotocki, Hubert Zemler i Filip Szatarski zapraszają do przestrzeni liminalnej, pomiędzy próbą a spektaklem, rzeczywistością a teatralną fikcją.

Słowo, ruch, muzyka na żywo i obecność publiczności uruchomi historię Feuerbacha na nowo, tu i teraz, na pozornie pustej scenie.