BEZDECH reż. Wojciech Kościelniak

„Bezdech” to krótka, trochę prawdziwa, a trochę zmyślona historia cyrku przy Ordynackiej. Tak! Pod koniec XIX wieku w Warszawie, u zbiegu ulic Okólnik i Ordynackiej powstał wspaniały budynek cyrku, który mógł pomieścić nawet 3000 widzów. Podobno był niezwykle okazały i nowoczesny jak na swoje czasy. Warto choćby przypomnieć fakt, że posiadał arenę, którą zalewać można było wodą i zobaczyć, jak pływają w niej Syreny czy rzymskie galery. W ciągu ponad półwiecza swojej działalności, przewinęło się przez jego arenę mnóstwo gwiazd świata cyrku – od zapaśników, woltyżerów, kontorsjonistów, dompterów, iluzjonistów, klaunów i gimnastyków, po strzelców, balansjerów, magików, muzyków, śpiewaków, tancerzy i przedstawicieli wielu innych cyrkowych sztuk.. Po lekturze kilku książek, dziesiątków artykułów prasowych i chyba setek plakatów, afiszy, anonsów i notek, przyszło pragnienie zmierzenia się z tym okrutnym i jednocześnie baśniowym światem, poprzez formę teatru muzycznego. To oczywiste, że żaden z aktorów nie posiada umiejętności na poziomie pozwalającym, choćby w przybliżony sposób, odwzorować prawdziwe wyczyny. Jednak język musicalu jest na tyle pojemny i uniwersalny, że przy pomocy choreografii, muzyki, słowa i prostej inscenizacji można się pokusić – na chwilę – o przywołanie ducha dawnego cyrku. Cyrku, czyli świata, który w swojej tradycyjnej formie właściwie przestał już istnieć. Cierpienia przymuszanych batem do występu zwierząt, czy konkurencja kina i telewizji zakończyło erę tej tradycyjnej sztuki. Oczywiście – w innej formie – nadal jest obecna i święci triumfy, jednak dzieje się to już na innych zasadach, jak choćby w przypadku fenomenalnego Cirque du Soleil.. A co takiego można znaleźć w tym odchodzącym świecie, że warto poświęcić mu spektakl? Dla mnie to wszystko można zawrzeć w jednym słowie: „bezdech”. Nagłe wstrzymanie oddechu, kiedy akrobata, ryzykując własnym życiem, bez zabezpieczenia, wykonuje salto nad areną ku uciesze widzów. To samo się dzieje, kiedy treser staje oko w oko z dzikim zwierzęciem. Bezdech pojawia się, kiedy stykamy się z tym, co na granicy prawdopodobieństwa, albo niebezpieczeństwa. Ale również, kiedy proste piękno łapie za gardło. Doskonale pamiętam to uczucie, kiedy będąc jeszcze dzieciakiem, rozgorączkowany wychodziłem z cyrkowego namiotu. Często bywa, że oszałamiające i nagłe piękno, okupione musi być wielkim cierpieniem – i chyba tak jest również w tym przypadku. Cierpieniem wspomnianych już zwierząt, samotnych klaunów bez emerytury, starzejących się woltyżerek, czy kalekich akrobatów. Nie mamy ani umiejętności ani wiedzy, by nasz spektakl można było traktować jako podróż historyczną, jednak mamy serca, dusze i głowy, które odczuwają lek, radość, nadzieję, pasję i czasami pychę, podobnie jak odczuwali bohaterowie tamtego świata. W przedstawieniu zobaczycie fenomenalną siódemkę studentów Akademii Teatralnej, którzy rzucili się na tę pracę z jak akrobaci w pustkę cyrkowego skoku, więc trzymajcie za nas kciuki!

Bilety:https://tcn.at.edu.pl/spektakl/bezdech/

Twórcy i twórczynie:

Scenariusz i reżyseria: Wojciech Kościelniak

II reżyser: Katarzyna Witkowska

Muzyka: Mariusz Obijalski

Choreografia: Mateusz Pietrzak

Scenografia i kostiumy: Kamila Bukańska

Przygotowanie wokalne: Anna Serafińska

Reżyseria światła: Katarzyna Łuszczyk

Projekcje: Veranika Siamionava Zachariasz Jędrzejczyk

Obsada:

Martyna Burchała – Klaun

Katarzyna Sawczuk – Viola

Julia Totoszko – Mindla

Olga Wujkowska – Mimi

Filip Rogowski – Kubuś

Dawid Szwejkowski – Słoń