Wieczór Tańca w Zawirowaniach

Zapraszamy na wyjątkowy Wieczór Tańca w Zawirowaniach, podczas którego zostaną pokazane aż cztery prace! Na początku zobaczymy laureatki VII Warszawskiego Konkursu Choreograficznego w solowych etiudach, a następnie spektakl Elwiry Piorun pod tytułem,,Czekając na wiosnę".

Program:

,,Biały szum" chor. i wyk. Paulina Kurdziel 

Co dzieje się, kiedy trudno odróżnić to, co rzeczywiste, od tego, co tylko się wydaje?

„Biały szum” to próba uchwycenia momentu, w którym rzeczywistość zaczyna się lekko wymykać spod kontroli. Niepewność, napięcie i nieustanny szmer myśli tworzą przestrzeń, w której trudno znaleźć właściwy kierunek.

Zderzanie się pomiędzy potrzebą bycia zauważonym, a chęcią zniknięcia tworzy miejsca, gdzie ciało porusza się poszukując rezultatu z niewiedzą gdzie kończy się jego droga,

ale może to tylko szum...

,,Pot i perły" chor. Amanda Bou Kheir, wyk. Catherine Michalska 

Solo taneczne inspirowane kobiecością i jej wielowymiarowością. Punkt wyjścia stanowi obraz bogini – Wenus, symbol piękna i idealizacji kobiecego ciała. Etiuda eksploruje przemiany kobiecej tożsamości pod wpływem kultury, oczekiwań i codziennych ról.

,,Once upon a dream" chor. i wyk. Aleksandra Kuś

las nie pojawia się nagle

wcześniej musi wydarzyć się przypadek

ktoś skręca wzrokiem

ktoś zatrzymuje się o sekundę za długo

ktoś pojawia się wtedy,

kiedy powinien

i nawet nie wiadomo

czy to jeszcze przypadek

czy cierpliwa historia

układa dłonie na karku

prowadząc dalej

a pośród drzew

pojawia się znajoma obecność

jak wspomnienie

które wydarzyło się wcześniej

niż naprawdę

więc idzie dalej

sennie

nie dlatego, że musi

raczej dlatego,

że niektóre spotkania

wyglądają

jakby były komuś obiecane

,,Czekając na wiosnę" chor. Elwira Piorun, wyk. Aleksandra Jarząbek, Aleksandra Krajewska, Emilia Nowak 

„Czekając na wiosnę” to spektakl, który bada napięcie między potrzebą zmiany a lękiem przed jej konsekwencjami. Każda z tancerek ucieleśnia inny mechanizm radzenia sobie z niepewnością: wycofanie, samokontrolę i impulsywne poszukiwanie bodźców. Ciała nie tyle „tańczą”, co negocjują własne granice: między napięciem a rozluźnieniem, izolacją a potrzebą kontaktu. Bohaterki funkcjonują w przestrzeni, która nie daje jasnych punktów odniesienia — przypomina środowisko nadmiaru możliwości, ale i braku realnego wpływu. Ich relacje układają się w zmienne konfiguracje: chwilowe wspólnoty, kruche sojusze, rywalizacje podszyte potrzebą bycia zauważoną. Wspólnota pojawia się rzadko i nigdy nie jest trwała — jakby była tylko epizodem, a nie stanem.

Zapraszamy!

Centrum Teatru i Tańca jest Społeczną Instytucją Kultury współfinansowaną przez Miasto Stołeczne Warszawę.