Dariusz Radziwiłł, syn Witolda / 7. Międzynarodowy Festiwal Nowa Europa

Muzyczne obrazy z archiwów Litewskiej Telewizji.

Podróż przez archiwalne nagrania z litewskiej telewizji z lat 1989-1991, gdy kraj uniezależnia się od Związku Radzieckiego. Obrazom towarzyszy muzyka na żywo w wykonaniu czterech jazzowych muzyków.

Cenzura w litewskiej telewizji skończyła się pod koniec lat osiemdziesiątych. Eter zalała fala tematów, sugestii i komentarzy nagromadzonych przez lata – każdy chciał zabrać głos. W obliczu braku formalnej wolności widzowie wkrótce zaangażowali się w poszukiwanie nowej tożsamości, bohaterów i wizji lepszej przyszłości. Muzyka komentująca ówczesne wydarzenia zanurza widzów w tragikomicznej opowieści o problemach, które rozpoczęły się trzydzieści lat temu i trwają do dziś.

W utworze tęsknota za przeszłością ustępuje miejsca ironicznym interpretacjom brzmień lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, a pytania wywołane absurdalnymi powtórzeniami i sentymentalnymi wtrąceniami nieustannie pojawiają się w atmosferze kolażu: czy to wszystko stanowi poszukiwanie „litewskiego” charakteru, czy też jest to zwykła rutyna człowieka i życia codziennego?

W spektaklu wykorzystano materiały wideo z archiwów Telewizji Litewskiej: fragmenty programów telewizyjnych Veidrodis (Lustro), Akistata (Twarzą w twarz), Vilnius ir vilniečiai (Wilno i mieszkańcy Wilna) oraz Sekmadienio rytą (W niedzielny poranek) z lat 1989–1991.