CZARNE RUNO

M. MLADENOWA, I. DOBCZEW

Autorski spektakl Margarity Mladenowej i Iwana Dobczewa.

Przedstawienie zrealizowane w ramach europejskiego projektu współpracy teatralnej pod nazwą THEOREM, zainicjowanego przez Festiwal Awinioński. THEOREM to stowarzyszenie około 40 dyrektorów festiwali i teatrów z Europy Zachodniej, chcących wspierać, współprodukować i/lub wystawiać projekty twórców teatralnych z Europy Środkowej i Wschodniej. Współproducenci: Teatr-Laboratorium Sfumato, Hebbel Theater z Berlina, Festiwal Awinioński, THEOREM Spektakl był prezentowany w roku 2000: w Hebbel Theater w Berlinie, na Festiwalu Awiniońskim, Mittelfest w Cividale (Włochy), Stage Festival w San Marino, MESS – Sarajewo (Bośnia i Hercegowina) i na Migrations Festival of Piccolo Teatro di Milano we Włoszech oraz w roku 2001: na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym w Rijece (Chorwacja), w Shizuoka Performing Arts Center (Japonia) i podczas 8. Międzynarodowego Festiwalu Multimedialnego EX PONTO w Lubljanie (Słowenia), oraz w Theatre de la Tempete w Paryżu, na Festiwalu Bożonarodzeniowym w Nowosybirsku, w Teatrze Narodów w Moskwie i podczas Culturgest w Lizbonie w roku 2002. Realizacjami teatru Sfumato zainteresował się również Festiwal Teatro d’Europa Piccolo Teatro di Milano, New Drama Action w Wilnie, Międzynarodowy Festiwal Teatralny w Segedzie, Fundacja Roma-Europa z Rzymu, Biennale Weneckie, TNP z Lyonu, Rotterdamse Schouwburg z Holandii, Theatre de la Cite Universitaire z Paryża, Festiwal Aarhus (Dania), Israel Festival i in.

'Projekt został zainspirowany obrazami zaczerpniętymi z mitów starożytnego koczowniczego plemienia Karakacznów, pasterzy i hodowców owiec zamieszkujących wysokie, górzyste rejony. Podobnie jak ptaki wędrowne, przemierzają oni tereny Półwyspu Bałkańskiego z północy na południe i z powrotem, zgodnie z naturalnymi cyklami zmian pór roku. Nie mając Ziemi Obiecanej, w świecie podzielonym granicami, barierami kulturowymi i ideologicznymi, bez kultury pisanej, we wrogim otoczeniu ucywilizowanych ludów osiadłych, Karakacznowie ze swoimi karawanami i stadami wydają się być nieuchronnie skazani na zagładę i zapomnienie. Jednak ich legendy, rytuały i wierzenia przetrwały stulecia, przekazywane z pokolenia na pokolenie dzięki dużej hermetyczności kulturowej. Z ust do ust i z rąk do rąk podawane były tradycje wyrabiania sera, strzyżenia owiec i tkania materiału na zachwycającą czarną sukienkę dla panny młodej. Nazwa, którą nadały plemieniu ludy osiadłe również ma swoje korzenie w obrazach charakterystycznych dla tej mitologii: KARA – CZARNY i KACZAK – UCIEKINIER, NIESPOKOJNY DUCH. Bliskość położenia geograficznego chcąc nie chcąc pobudza wyobraźnię. Tajemniczość otaczająca tych ciemno odzianych wędrowców, kierujących się niezrozumiałą dla ludów osiadłych logiką, jakby przychodzących znikąd i podążających donikąd; naiwna magia wiążąca życie doczesne z życiem przyszłym; brak przywiązania do określonej lokalizacji w nieustannym zdążaniu do wieczności. Oto główne paradygmaty Czarnego runa.' Margarita Mladenowa i Iwan Dobczew