Wirtuozeria i klasyczne piękno

Opera i wirtuozeria – te dwie dziedziny rozwinęły się szczególnie w XIX wieku. Rossini, najwybitniejszy przedstawiciel włoskiej opery komicznej, słynął z niezwykłej łatwości pisania. Jego Cyrulik sewilski miał powstać w niecały miesiąc, co wydaje się nam dzisiaj nieosiągalnym rekordem.

Nicolo Paganini zdobył sławę nie jako kompozytor, ale jako największy w historii muzyki odkrywca możliwości technicznych skrzypiec. Swoich kompozycji za życia nie udostępniał do druku (dlatego zostały one wydane w większości wiele lat po jego śmierci). Do wykonania są one dziś dostępne tylko nielicznym wirtuozom. Chińczyk Kevin Zhu jest szczególnie predystynowany do wykonywania dzieł Paganiniego jako zwycięzca najważniejszego konkursu skrzypcowego świata im. Paganiniego w Genui w 2018 r.

Symfonia Jowiszowa to ostatnia z 41 symfonii Mozarta. Mozart umarł w 3 lata po jej napisaniu i nie wiemy, czy miał okazje usłyszeć publiczne wykonanie swojego dzieła. Niemniej już wkrótce po śmierci kompozytora, Symfonia C-dur zdobyła wielką popularność. Można w niej odnaleźć doskonałą równowagę klasycznego stylu, a jednocześnie wiele interesujących, indywidualnych rysów. Finał stanowi naturalne połączenie formy sonatowej z fugą (typem barokowej kompozycji wielogłosowej). Finał tej Symfonii jest ukoronowaniem nie tylko dzieła, ale też całej mozartowskiej symfoniki.

Orkiestra Symfoniczna PFBDaniel Smith – dyrygentKevin Zhu – skrzypce

Program:Gioacchino Rossini – Uwertura do opery Cyrulik sewilski [8’]Niccolò Paganini – II Koncert skrzypcowy h-moll op. 7 [27’]Przerwa [20’]Wolfgang Amadeusz Mozart – Symfonia C-dur Jowiszowa KV 551 [28’]