Y2K | Wredne dziewczyny

„Wredne dziewczyny” prezentujemy w środę, bo – jak wszyscy wiemy – „w środę ubieramy się na różowo”. Trzymajcie się koniecznie tej zasady!

„Wsiadaj, przegrywie, jedziemy na zakupy” – ten i wiele innych tekstów z „Wrednych dziewczyn” weszły na stałe do słownika pokolenia dorastającego na początku lat dwutysięcznych (młodszych millenialsów? starszych gen z? a może zillenialsów? nazywajcie to, jak chcecie, jeśli kiedykolwiek porównaliście tę jedną koleżankę z klasy do Reginy George – o Was mowa).

 
Historia tak stara, jak istnienie szkół średnich – nowa uczennica kontra królowa balu w walce o popularność i serce kapitana drużyny. Pełna nie tyle bohaterów, co popkulturowych archetypów: niewinna szara myszka, antysystemowa gotka, ekscentryczny kolega-gej, aż wreszcie one – plastiki. Regina, Karen i Gretchen. Nastoletnia arystokracja Northshore High, w łaski której próbuje wkupić się prymuska Cady Heron, jednocześnie knując za ich plecami z grupą szkolnych wyrzutków.

  Teraz, gdy nareszcie oddajemy sprawiedliwość gatunkowi chick flicks, warto pochylić się nad tym, że „Wredne dziewczyny” to coś więcej niż komedia o głupiutkich nastolatkach. Scenariusz Rosalind Wiseman i Tiny Fey to wręcz postmodernistyczna satyra na przedstawiony w nim girl world. Twórcy filmu garściami czerpią z gatunkowych klisz i szkolnych stereotypów, jednocześnie odwracając je i bawiąc się nimi tak, by na końcu zadać widzowi pytanie – kto tu tak naprawdę jest wredną dziewczyną? [Hanna Wereszczyńska]

Rok produkcji: 2004 Reżyseria: Mark Waters Występują: Lindsay Lohan, Jonathan Bennett, Rachel McAdams