Y2K | Cela

Psycholożka Catherine Deane (Jennifer Lopez) pracuje przy eksperymentalnej technologii pozwalającej wchodzić do umysłów pacjentów w śpiączce. Gdy FBI zatrzymuje seryjnego mordercę (Vincent D’Onofrio), który zapada w śpiączkę, zanim zdradzi lokalizację ostatniej ofiary – wciąż żywej, uwięzionej w celi powoli wypełniającej się wodą – Catherine musi zrobić rzecz niewyobrażalną: zanurzyć się w podświadomość psychopaty. A tam nie obowiązują żadne zasady poza jedną: umysł mordercy jest królestwem, w którym on sam zasiada na tronie.

„Cela” (2000) to pełnometrażowy debiut Tarsema Singha – wizjonera wychowanego na teledyskach (to on stworzył słynny klip do „Losing My Religion” R.E.M.), który do Hollywood przyszedł z ambicją przekształcenia thrillera o seryjnym mordercy w galerię ruchomych obrazów. I rzeczywiście tego dokonał: sekwencje rozgrywające się w umyśle zabójcy to jedne z najbardziej oszałamiających wizualnie scen w historii kina gatunkowego, inspirowane sztuką współczesną – od Damiena Hirsta po Odda Nerdruma – i ubrane w kostiumy legendarnej Eiko Ishioki, zdobywczyni Oscara za „Drakulę” Coppoli. Każdy kadr można wyjąć z filmu i powiesić w muzeum; problem w tym, że część z nich powinna wisieć w skrzydle, do którego nie wpuszcza się dzieci.

Bo pod barokowym przepychem kryje się kino bezkompromisowo mroczne: procedural w stylu „Milczenia owiec” zderzony z surrealizmem, w którym psychika mordercy staje się pełnoprawną scenografią – przerażającą, ale i przewrotnie piękną. D’Onofrio tworzy jedną z najbardziej niepokojących kreacji psychopaty w dziejach gatunku, rozpisaną na kilka wcieleń: od żałosnej ofiary własnych traum po demonicznego imperatora podświadomości. „Cela” to w efekcie kino zmysłowe i okrutne zarazem – seans, po którym pytanie „co siedzi ludziom w głowach?” przestaje być retoryczne. [Grzegorz Fortuna]

Rok produkcji: 2000 Reżyseria: Tarsem Singh Występują: Jennifer Lopez, Vince Vaughn, Vincent D'Onofrio

Kraj produkcji: Niemcy, USA