Eurosleaze! | Wampiryczne lesbijki

Linda, młoda prawniczka pracująca w Stambule, śni co noc o tajemniczej ciemnowłosej kobiecie. Gdy zawodowe obowiązki prowadzą ją na odludną wyspę, gdzie ma uregulować kwestie spadkowe niejakiej hrabiny Nadine Carody – dziedziczki fortuny samego Drakuli – sen zaczyna niebezpiecznie przenikać się z jawą. Hrabina okazuje się bowiem kobietą z sennych wizji, a jej zainteresowanie Lindą wykracza daleko poza kwestie notarialne.

  „Wampiryczne lesbijki” to Jesús Franco w szczytowej formie – a biorąc pod uwagę, że hiszpański stachanowiec kina eksploatacji nakręcił w życiu około dwustu filmów, szczyt ten ma spore znaczenie. Franco bierze tu wampiryczny mit i wyciska z niego wszystko, co gotyckie, zastępując zamczyska słonecznym Stambułem, a grozę – hipnotycznym i erotycznym transem. Fabuła jest, owszem, pretekstowa; liczy się rytm, powtarzalność obrazów-fetyszy i atmosfera rozgrzanego popołudnia, w którym wszystko może się przydarzyć. To kino oniryczne w najczystszej postaci – tyle że sen wyreżyserował człowiek, który nigdy nie słyszał słowa „przyzwoitość”.

Największym atutem filmu jest Soledad Miranda: muza Franco, aktorka o urodzie i charyzmie, przy których blakną wszystkie wampirzyce kina głównego nurtu. Jej hrabina Carody to kreacja magnetyczna i melancholijna zarazem – naznaczona dodatkowo tragedią, bo Miranda zginęła w wypadku samochodowym jeszcze przed premierą, w wieku zaledwie 27 lat, stając się wieczną ikoną europejskiego kina grozy. Do legendy przeszła też psychodeliczna ścieżka dźwiękowa – funk tak zaraźliwy, że po latach sięgnął po niego Tarantino w „Jackie Brown”. [Grzegorz Fortuna]

Rok produkcji: 1971 Reżyseria: Jesús Franco Występują: Soledad Miranda, Dennis Price, Paul Muller