kiedy: 22.09., g. 20
gdzie: Sala Wielka
cena biletu: 20 zł (ulgowy), 30 zł (normalny)

Odsłona 04

PułapkaNormy

Jérôme Bel, zwany filozofem tańca, już od wczesnych realizacji interesował się granicami teatralnego przedstawienia. W tworzonych przez niego choreografiach reguły tańca i teatru traktowane są jak składnia języka, który poddawany jest analizie a następnie wprowadzany do gry. Jego spektakle, wykonywane z użyciem tańca i słowa przez profesjonalistów i amatorów można postrzegać także jako głos za demokratyzacją tańca, odejściem od wirtuzoerii wykonania jako celu sztuki.

Przygotowując „Disabled Theater” (2012), Bel współpracował z niepełnosprawnymi intelektualnie profesjonalnymi aktorami z Theater HORA z Zurychu. Dla społeczeństwa, które definiuje się jako fundamentalnie normalne, niepełnosprawność stanowi barierę, z którą kategoria normalności boleśnie się zderza. Intelektualne oblicze niepełnosprawności jest też postrzegane jako przeciwieństwo przenikliwości i obycia publiczności teatru eksperymentalnego. Bel decyduje się umieścić niepełnosprawność w centrum uwagi tej właśnie publiczności, uczynić z niej klucz, który otworzy horyzont myśli, w którym powstanie wspólnego wymiaru będzie możliwe.

We współpracy z aktorami z Theater HORA, Belowi chodzi o stworzenie takiej przestrzeni, gdzie niepełnosprawność nie będzie wykluczona z działań artystycznych czy dyskursywnych, ani też nie będzie się kryć pod parasolem politycznej poprawności, a stanowić będzie element składowy dyskursu, który ma istotną wymowę estetyczną i polityczną.

Dzięki „Disabled Theater”, Bel rzuca światło na dynamikę wykluczenia, która prowadzi do marginalizacji osób uznanych za niezdolne do stworzenia czegoś wartościowego. Jednocześnie uwypukla fakt, że wbrew powszechnemu mniemaniu, są oni w stanie zakwestionować mechanizmy takiej reprezentacji i potrafią wskazać, że egzystencja jest niepodzielną formą obecności. [Chiara Vecchiarelli]

----------

W październiku 2010 roku wysłałem do Jérôme Bela e-mail z zapytaniem czy byłby w stanie wyobrazić sobie współpracę z Theater HORA, zespołem teatralnym z Zurychu, składającym się z niepełnosprawnych intelektualnie, profesjonalnych aktorów. Jako dla dramaturga specjalizującego się w tego rodzaju teatrze, działalność Jérôme Bela zawsze była dla mnie ważnym punktem odniesienia w postrzeganiu wykonawców. Realizacje takie jak: „Le dernier spectacle” (1998), „The Show Must Go On” (2001) czy „Véronique Doisneau” (2004) z udziałem tancerki baletu Opery Paryskiej, pomogły mi zrozumieć, że sceniczny potencjał niepełnosprawnych aktorów ma zarówno wymiar polityczny, jak i estetyczny oraz że ich działalność jako aktorów dotyczyła w równym stopniu problemów społecznych jak i głównych problemów współczesnego teatru eksperymentalnego.

Bel, który w tamtym czasie pracował z tancerzami-wirtuozami, odpowiedział nie ukrywając zaskoczenia moją propozycją. Z początku odmówił, niemniej poprosił o DVD z nagraniami przedstawień wykonywanych przez aktorów Theater HORA. Zaintrygowany tym, co ujrzał, zaproponował trzygodzinne spotkanie z aktorami. Następnie przyglądał się ich pracy przez kolejne pięć dni. Dopiero wtedy zdecydował się na przygotowanie wspólnego przedstawienia: historii ich pierwszego spotkania. [Marcel Bugiel]



koncepcja: Jérôme Bel
stworzony i wykonywany przez: Remo Beuggert, Gianni Blumer, Damian Bright, Matthias Brücker, Matthias Grandjean, Julia Häusermann, Sara Hess, Miranda Hossle, Peter Keller, Lorraine Meier, Tiziana Pagliaro
asystentura i tłumaczenie: Simone Truong / Chris Weinheimer
dramaturgia: Marcel Bugiel
asystent Jérôme Bela: Maxime Kurvers