Serdecznie zapraszamy na spektakle "SUMO" i "Nondescript" Polskiego Teatru Tańca.

25 października, godz. 19.00., Scena Wspólna (ul. Brandstaettera 1, Poznań).

Bilety: 30 zł i 15 zł (ulgowe) do nabycia w impresariacie PTT (ul. Kozia 4 w Poznaniu) lub na stronie http://bilety.ptt-poznan.pl/

"SUMO"

choreografia: Agnieszka Fertała muzyka: Ondekoza, Nigakute Amai Mizu, Umekichi, tradycyjna muzyka japońska tańczą: Agata Ambrozińska-Rachuta, Agnieszka Fertała, Daniel Stryjecki premiera: 25 kwietnia 2014, MP2 w Poznaniu czas trwania: 22 min

W spektaklu Agnieszki Fertały klasyczny ring zostaje zastąpiony przez scenę. Tancerze, niczym zawodnicy sumo, zmagają się z przeciwnościami losu, próbując zachować „sportowe zasady”, choć co chwilę dopada ich nieodparta ochota, by zrobić coś daleko wykraczającego poza reguły fair play. Kto z nich pierwszy straci kontrolę? Co zrobi sędzia? Co na to publiczność…?

"Nondescript"

choreografia: Urszula Bernat-Jałocha kostiumy: Adriana Cygankiewicz; współpraca: Ewa Bernat muzyka: Michel Legrand, Ben Frost, Andy Stott, Alva Noto & Ryuichi Sakamoto, Biosphere aranżacja muzyczna: Zuzanna Majewska światła: Przemysław Gapczyński, Mariusz Porada tańczą: Artur Bieńkowski, Adriana Cygankiewicz, Zbigniew Kocięba, Marcin Motyl, Josefine Patzelt. premiera: 26 kwietnia 2014 czas trwania: 38 minut

Na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat dochodzi do zacierania się różnic między płciami. Kobiety przejmują role typowo męskie, zajmują stanowiska przywódcze, natomiast panowie muszą sobie poradzić z nową rolą: mężczyzny niepotrzebnego - stwierdza Jane McLoughlin w "The Demographic Revolution". Do głosu doszedł uniseks symbolizujący słabość mężczyzn i siłę kobiet.

Obecnie w kulturze zachodu często używany jest termin „gender", będący określeniem płci kulturowej lub społecznej. Pojęciem „gender" opisuje się także tworzony w sposób performatywny zespół cech i zachowań, ról płciowych i stereotypów płciowych przypisywanych kobietom i mężczyznom.

W spektaklu Urszuli Bernat-Jałochy człowiek pokazany jest jako bezosobowy, androgeniczny materiał złożony z ciała i jego nieograniczonych możliwości. Autorka spektaklu balansuje na niedookreślonej i dyskusyjnej granicy między pojęciami „płeć” i „gender”. Prezentując zjawisko zacierania się płci, zwraca uwagę na wiążące się z nim ryzyko dehumanizacji.