Muzeum Współczesne Wrocław zaprasza na wystawę fotografii Bartosza Hołoszkiewicz pt. "Kyōgi Karuta".

WERNISAŻ: 9 czerwca, godz. 18:00, przestrzeń wokół windy na 1. piętrze

Czym jest tytułowa Karuta? To sport, który bazuje na grze karcianej sprzed czterystu lat, powstałej w oparciu o „Ogura Hyakunin Isshu”, czyli zbiór stu wierszy napisanych między VIII a XIII wiekiem przez stu autorów. O tym klasycznym dziele japońskie dzieci uczą się w szkołach. W Polsce praktycznie nikt o nim nie słyszał. Podobnie jak i o samej Karucie.

Bartosz Hołoszkiewicz poznał tę historię w Shigureden, czyli muzeum Karuty w Kyoto. Opowiedział mu ją dyrektor tej instytucji, prof. Yoshikai Naoto, jeden z najważniejszych badaczy tematu i kolekcjonerów kart. To spotkanie zaowocowało cyklem fotograficznym przybliżającym zarówno ten pasjonujący sport, jak i środowisko graczy – oraz osobliwy wycinek japońskiej kultury.

Fotografie Hołoszkiewicza w zasadniczej mierze są poświęcone najważniejszemu wydarzeniu dla miłośników Karuty. Co roku na początku stycznia w górskiej świątyni Ōmi Jingū nieopodal Kyoto odbywają się dwa najważniejsze mecze sezonu. Dwoje graczy – kobieta i mężczyzna – wyłonionych w ogólnokrajowych eliminacjach rzuca wyzwanie zwycięzcom z poprzedniego roku i podejmuje walkę o tytuł Meijina i Królowej. Wygrywa zawodnik, który szybciej pozbędzie się kart ze swojej strony. Każdy z grających musi znać na pamięć wszystkie sto wierszy.

Słowo karuta oznacza kartę i pochodzi z języka portugalskiego. Początkowo Kyōgi Karuta traktowana była jako gra hazardowa, jednak ranga tej sięgającej XVI stulecia rywalizacji sportowej na przestrzeni wieków diametralnie się zmieniła, stając się dyscypliną szeroko komentowaną w mediach. Hołoszkiewicz nie koncentruje się jednak tylko na medialnej oprawie, jaka towarzyszy temu analogowemu karcianemu sportowi, ale z uwagą przygląda się samym zawodnikom – ich skupieniu, wysiłkowi, różnym typom wrażliwości oraz umiejętnościom, które musieli posiąść, chcąc osiągnąć mistrzostwo.

„Kyōgi Karuta” to nie tylko pełen kontrastów fotoreportaż, ale i głębsze wniknięcie w niezwykłą kulturową obcość, jaką przynosi ten fotogeniczny, a jednocześnie szerzej nieznany u nas sport. Którego związki z poezją są organiczne. I niejednoznaczne.