RPS'26: "Spektrum" | spektakl

​

Spek­takl “Spek­trum” | Pol­ska

Twór­cy: Fun­da­cja Sztuk­mi­strze

Re­ży­se­ria, kon­cep­cja, cho­re­ogra­fia: Ar­tur Per­ska­wiec, Da­niel Chli­biuk, Ja­kub Szwed, Ma­te­usz Kow­nac­ki

Kon­sul­ta­cje ar­ty­stycz­ne: Grze­gorz Kon­dra­siuk, Jo­han Swar­tva­gher

Pro­jekt sce­no­gra­fii: Da­niel Chli­biuk

Mu­zy­ka: Paul Kwi­tek

Me­na­dżer sce­ny: Ma­rek Żmu­da

Ob­sa­da: Ar­tur Per­ska­wiec, Da­niel Chli­biuk, Ja­kub Szwed, Ma­te­usz Kow­nac­ki

Spek­takl zo­stał wy­pro­du­ko­wa­ny przez Fun­da­cję Sztuk­mi­strze i Warsz­ta­ty Kul­tu­ry w Lu­bli­nie przy wspar­ciu Car­ni­val Otwar­ta Prze­strzeń Cyr­ko­wa dla fe­sti­wa­lu Car­na­val Sztuk­mi­strzów

Pre­mie­ra: 2015

Data: 28 sierp­nia 2026 | pią­tek

Go­dzi­na: 18:00

Miej­sce: Elek­trow­nia, Fu­zja - Łódź, ul. Mi­lio­no­wa 6a

Czas trwa­nia: 50 mi­nut

Wiek wi­dzów: bez ogra­ni­czeń

Ję­zyk: spek­takl bez słów

OPIS SPEK­TA­KLU

Świa­tło. Jego roz­sz­cze­pio­ne pro­mie­nie roz­bły­sku­ją na czar­nym tle sce­ny. Nie mają ani po­cząt­ku ani koń­ca. Znaj­du­je­my się gdzieś po­mię­dzy, w nie­okre­ślo­nej czę­ści uni­wer­sum. W dy­na­micz­nie po­ru­sza­ją­cym się zbio­rze, gdzie cia­ła i obiek­ty prze­kształ­ca­ją się ryt­micz­nie, do­star­cza­jąc nam co­raz to no­wych ob­ra­zów i wra­żeń. Sce­nicz­ny ho­ry­zont ścia­ny oka­zu­je się ru­cho­my. Roz­bi­ja­ny jest na czę­ści, prze­no­szo­ny i prze­wra­ca­ny. Two­rzy za­kąt­ki i nowe miej­sca, któ­re są świad­ka­mi wy­jąt­ko­wych cho­re­ogra­fii i wy­so­kiej ja­ko­ści żon­gler­skich ma­ni­pu­la­cji.

Spek­takl utrzy­ma­ny jest w mi­ni­ma­li­stycz­nej es­te­ty­ce - wszyst­kie uży­te re­kwi­zy­ty są bia­łe, co po­zwa­la im wy­raź­nie kon­tra­sto­wać z ciem­nym tłem. Wy­do­by­te z cie­nia zy­sku­ją wy­jąt­ko­wą war­tość. Spra­wia­ją wra­że­nie, jak­by sa­mo­dziel­nie po­ru­sza­ły się, wi­ro­wa­ły i uno­si­ły w po­wie­trzu - wszyst­ko dzię­ki pre­cy­zji ru­chów ciał ar­ty­stów, to­wa­rzy­szą­cych im w tym wy­jąt­ko­wym tań­cu. Syn­chro­ni­za­cja, dy­so­nans, ci­sza - te ele­men­ty na­da­ją rytm ko­lej­nym kro­kom i ge­stom, two­rząc uni­kal­ną kom­pi­la­cję, peł­ną za­baw­nych ele­men­tów.

Czwo­ór­ka ar­ty­stów roz­ta­cza przed ocza­mi pu­blicz­no­ści ob­raz pe­łen ilu­zji, od któ­re­go trud­no ode­rwać wzrok. Wy­ko­rzy­stu­jąc do tego całą pa­le­tę cyr­ko­wych i te­atral­nych umie­jęt­no­ści, się­ga­ją po żon­gler­kę i im­po­nu­ją­ce pas­sin­gi, w po­wie­trzu fru­wa­ją pił­ki, ob­rę­cze i ma­czu­gi - ar­ty­ści eks­plo­ru­ją sze­ro­ki za­kres moż­li­wo­ści ich uży­cia, wy­cho­dząc poza utar­te sche­ma­ty. Eks­pe­ry­men­tu­ją. Rzu­ca­ją so­bie na­wza­jem wy­zwa­nia, w za­baw­ny spo­sób kon­ku­ru­ją. Pod­bie­ra­ją i do­kła­da­ją ko­lej­ne re­kwi­zy­ty, zwięk­sza­jąc tym sa­mym sto­pień trud­no­ści wy­ko­ny­wa­nych tri­ków i se­kwen­cji. Znaj­du­ją co­raz to nową grę, któ­rej re­gu­ły szyb­ko sta­ją się kla­row­ne dla pu­blicz­no­ści. Wszyst­ko okra­szo­ne jest od­po­wied­nią dozą fi­glar­no­ści i pro­fe­sjo­na­li­zmu. Ar­ty­ści na­wią­zu­ją kon­takt z pu­bli­ką, pusz­cza­ją do niej oko, włą­cza­ją w sce­nicz­ne sy­tu­acje. I kie­dy wszyst­ko wy­da­je się już ja­sne, po­now­nie za­ska­ku­ją nie­ocze­ki­wa­ny­mi roz­wią­za­nia­mi. Przed­mio­ty i cia­ła, wy­ła­nia­ją­ce się ze sce­nicz­ne­go świa­tło­cie­nia, two­rzą prze­róż­ne kształ­ty. Prze­obra­ża­ją się w chi­me­rycz­ne stwo­rze­nia, któ­re oży­wa­ją, po­ru­sza­ją się po sce­nie, by na­gle roz­pierzch­nąć się w próż­ni, ni­czym ko­smicz­na ła­wi­ca ryb. Pu­blicz­ność zo­sta­je wcią­gnię­ta w ka­lej­do­skop świa­tów tego gro­te­sko­we­go uni­wer­sum.

Ar­ty­ści czer­pią in­spi­ra­cje z te­atru fi­zycz­ne­go i pan­to­mi­my. Ich ge­sty ba­lan­su­ją mię­dzy abs­trak­cją, a po­wszech­nie roz­po­zna­wal­nym ko­dem zna­cze­nio­wym. Wzbo­ga­co­ne o ele­men­ty akro­ba­ty­ki, w tym im­po­nu­ją­cą cho­re­ogra­fię na koło Cyra, oraz ele­men­ty tań­ca współ­cze­sne­go, bu­du­ją uni­ka­to­wy sce­nicz­ny ję­zyk ru­chu, bo­ga­ty w ele­men­ty ko­me­dio­we i ma­gicz­ne, któ­re spra­wia­ją, że przed­mio­ty zni­ka­ją i po­ja­wia­ją się znie­nac­ka, a czę­ści cia­ła zda­ją się pro­wa­dzić ży­cie nie­za­leż­ne od resz­ty po­sta­ci.

“Spek­trum” to rów­nież cie­ka­we stu­dium re­la­cji czło­wie­ka z przed­mio­tem, ne­go­cjo­wa­nia z pra­wa­mi fi­zy­ki i po­szu­ki­wa­nia har­mo­nii mię­dzy ru­chem a ma­te­rią. Spek­takl sta­no­wi za­pis kre­atyw­nych po­szu­ki­wań ukie­run­ko­wa­nych na in­no­wa­cje i in­ter­dy­scy­pli­nar­ne po­łą­cze­nia ar­ty­stycz­ne.

Róż­no­rod­ność tech­nik i na­rzę­dzi ar­ty­stycz­nych skła­da się na wy­jąt­ko­we, wi­do­wi­sko no­wo­cyr­ko­we, peł­ne hu­mo­ru, dy­na­mi­zmu i za­ska­ku­ją­cych sce­nicz­nych roz­wią­zań. Każ­da oso­ba znaj­dzie tu coś dla sie­bie w tym mi­ni­ma­li­stycz­nym, lecz peł­nym nie­spo­dzia­nek ar­ty­stycz­nym uni­wer­sum.