Poskromienie złośnicy

Reżyseria – Igor Gorzkowski

Scenografia – Honza Polivka Kostiumy – Joanna Walisiak Dramaturgia ruchu – Iwona Pasińska Muzyka – Maciej Witkowski Reżyseria światła – Zofia Krystman Asystentka reżysera – Kamila Janik Inspicjentka – Klaudia Wierzchoń Produkcja – Maja Biała

występują: Nina Biel (Katarzyna), Kamila Janik (Katarzyna), Edyta Ostojak (Katarzyna), Jowita Stępniak (Bianka, Walenty, Kapelusznik), Włodzimierz Dyła (Baptista, Curtis), Wojciech Dobrowolski (Gremio, Nataniel, Krawiec, Wdowa), Paweł Ferens (Hortensjo, Mikołaj), Oskar Rybaczek (Lucencjo, Filip), Michał Czyż (Tranio, Józef), Wojciech Rusin (Petruchio), Maciej Grubich (Grumio)

Lubelska inscenizacja Poskromienia złośnicy to nie tylko klasyczne odczytanie opowieści o relacji Kasi i Petruchia – to także porywające zderzenie dwóch światów: bogatej, elitarnej Padwy oraz jej rewersu – tajemniczego wiejskiego domu Petruchia.

​

Tytułowa „złośnica” nie jest tu jedynie kapryśną bohaterką, ale przede wszystkim kobietą niemieszczącą się w ramach, w jakich zdaniem innych powinna funkcjonować. Kasia nie buntuje się zatem bez powodu – jej opór to reakcja na świat, który odmawia jej prawa do decydowania o sobie. Gdy tylko próbuje wyjść poza schemat, natychmiast zostaje zaszufladkowana.

W tej realizacji Kasie, bo jest ich trzy, zostają wyrwane spomiędzy publiczności i wrzucone w świat teatru kreowany przez Petruchia i pozostałe postaci. Chętnych do wyreżyserowania życia tytułowej bohaterki jest bowiem więcej – ojciec i siostra również przypisują jej z góry określone role. A my, obserwując tę grę, zaczynamy zadawać sobie pytania: Skąd biorą się społeczne etykiety? Jak bardzo wpływają na nasze wybory? Czy da się zrzucić raz przyklejoną łatkę? I jakie są granice pomiędzy tym, co w nas udawane i narzucone, a tym, co prawdziwe?

Akcja spektaklu rozgrywa się w scenografii inspirowanej renesansowym malarstwem. Twórcy jednak nie zatrzymują się w klasycznych ramach teatru Szekspirowskiego. Na widzów czeka spektakl na wskroś współczesny, dotykający ważnych tematów, a bogactwo teatralnych środków wyrazu pozwoli – mamy nadzieję – wejść w świat idei i emocji, które – pomimo iż opisane kilka wieków temu – wcale się nie zestarzały.

W spektaklu pojawia się dym papierosowy.

Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.