grupawolno- nieformalnie została powołana pod koniec kwietnia tego roku jako wynik spotkania trzech indywidualności, których ścieżki przecięły się na warszawskiej starej Ochocie w pracowni artysty i poety Marcina Osiowskiego. Dzięki kontaktom jego wieloletniego przyjaciela Antoniego Gustowskiego, kompozytora, pieśniarza, reżysera i tłumacza poezji francuskiej, do współpracy dołączyła Julia Słonecka, zeszłoroczna absolwentka warszawskiej ASP. W ten sposób zainicjowana została otwarta grupa artystyczna, której pierwsze efekty współpracy zostaną zaprezentowane szerszemu gronu odbiorców podczas wystawy organizowanej przez HOS Gallery w przestrzeni Babkadowynajęcia w Warszawie.

Tytuł wystawy oraz serii prac „Dojenie van Gogha” wskazuje na ważne dla całej trójki źródła inspiracji, które tkwią w równej mierze w przedmiotach banalnych, w tym przypadku wizerunku artysty widniejącego na tubkach farb, a także w filozoficznych rozważaniach dedykowanych roli sztuki, jej związkom z językiem i współczesnymi, rynkowymi, ale i polityczno-społecznymi realiami. Wystawa prezentuje zarówno indywidualne dokonania malarskie Osiowskiego i Słoneckiej, jak i efekty bliskiej współpracy z ostatnich miesięcy, które zwykły przybierać formę wielogodzinnych dyskusji o sztuce, wspólnych inspiracjach i sprawach bieżących. Rozmowy te, w skondensowany sposób zostały przełożone na bliższy im obojgu język rysunku i uwiecznione w postaci regularnie tworzonych „Dzienników” oraz cyklów wspólnie malowanych obrazów. W trakcie spotkań dwójki malarzy płótna stają się polem eksperymentów i poszukiwania formy, której ostateczna postać wydaje się najsłuszniejszą w ujęciu tych zgodnych, a zarazem obdarzonych różnym temperamentem i bagażem doświadczeń osobowości.

W kontekście wystawy nie raz zostanie przywołana postać Wittgensteina czy Platona, myślicieli istotnych z punktu widzenia artystów. Twórczości #grupawolno jednak nie towarzyszy zwyczajowe nadęcie czy wręcz nabożny szacunek wobec dzieła sztuki. W ich przekonaniu działanie artystyczne nie zawsze musi być poważne, być może nawet wtedy, gdy programowo wyzbywa się powagi i traktuje w dużej mierze o codzienności nas otaczającej; odwołuje się do subiektywnych emocji, przeczytanych książek, kina, zasłyszanych na ulicy tekstów, absurdów spotykających nas na każdym kroku w mozole zwykłego dnia, zaczyna dotykać spraw wszystkim najbliższych. Na zaprezentowanych pracach powracać więc będą motywy takie jak hasła reklamowe, mające przyciągnąć uwagę konsumenta, łypiący świdrująco zielonym okiem bohater Bułhakowa i Van Gogh w jednej osobie czy postać Giocondy, której z nieznanych powodów przyprawiono uszy, uchwyconej w migawce aparatu w trakcie podróży przez Finlandię.

Czasami twórczość grupy nieintencjonalnie porusza kwestie, których racjonalnie nie sposób analizować lub też wolałoby się przemilczeć. Cykl „100 flag”, wklejone wizerunki polityków, ale także luźne skojarzenia z władzą i jej insygniami, stawiają pytanie: czy sztuka współcześnie może nie być zamieszana w polityczne przepychanki? Zapewne tak, w takim samym stopniu, jak żywot człowieka codziennie bombardowanego kolejnymi nowinkami ze świata mediów. W naturę humanistów i artystów wpisana jest wnikliwa obserwacja, a także - szczęśliwie dla idei demokracji i równowagi polifonii głosów - potrzeba udzielenia komentarza.

Rolę klamry spinającej te pozornie nieprzystające do siebie motywy będzie pełnił specjalnie przygotowany na tę okazję performance. Jego podstawą są zbierane od lat luźne przemyślenia Osiowskiego, wzbogacone o najnowsze zapiski. Teksty te, mimo iż powstały jako byt osobny, ożywione reżyserskimi i kompozytorskimi talentami Gustowskiego, okazują się być celnym streszczeniem poglądów wspólnych członkom grupy. Uchylając rąbka tajemnicy ujawnimy, że głównym narratorem będzie Platon pytający o możliwości dzieła sztuki w dzisiejszych realiach - absurdalnych i obcych zarówno antycznemu filozofowi, jak i uczestnikom życia artystycznego w XXI wieku.

W strumieniu myśli finalnie znajdujących swój zapis na kartce papieru, płótnie czy tekturze, spostrzegawczy widz dostrzeże, że asumptem powstania sztuki może być w równym stopniu wizerunek z tubki farb, instrukcja obsługi lodówki, jak i kolejne „faux pas” polityków. Wystawa nie ma charakteru deklaracji, nie rości sobie pretensji komentowania najaktualniejszych realiów, ale jest zaproszeniem do refleksji nad kondycją osób, które w dzisiejszych czasach wciąż wykazują się skłonnością do zadumy oraz parają się sztuką, a nazywanych także artystami.

Więcej informacji:

http: //www.grupawolno.com/

http://www.hosgallery.pl/