Nieosobni. Program romantyczny w czterech częściach podszyty mykologią, ezoteryką i psychotroniką

Nienansycenie twórcze jest na ogół zjawiskiem niezbędnym i pożądanym. Artysta/artystka głodny/głodna to artysta/artystka płodny/płodna. Nas interesują wszakże przemilczane następstwa twórczego nienasycenia; te wstydliwe i niepożądane.

Inspirowany wystawą „Białoszewski. nieosobny” – prezentowaną w ubiegłym roku w Muzeum Woli – spektakl jest senną fantazją o latach 50-tych. To opowieść o czasie, w którym głód twórczy funkcjonował obok dojmującego głodu fizycznego. Takie były realia okaleczonej powojennej Warszawy, w których powstał Teatr na Tarczyńskiej i Teatr Osobny. Jego twórczynie i twórcy uprawiający sztukę wyprzedzającą ich czasy tworzyli wyjatkową i barwną komunę atystyczną, w której wykluwały się niezwykłe idee teatralne, plastyczne, literackie, filozoficzne i ezoteryczne. Nie przypadkiem gośćmi teatru osobnego byli chociażby Allan Ginsberg, Simone de Bouvoir, czy Jean Paul Sartre. Chcemy wskrzesić teatr, który negując psychologiczne odtwarzanie życia, sam stawał się życiem i wypływał poza swoje ramy.

Przywołujemy sztukę, która powstając w warunkach niedostatku materialnego, infekowała głodem życia. Głód życia wyodrębnił silną, twórczą i efemeryczną wspólnotę