Pożegnania są trudne, ale trzeba odpłynąć. Zostawić swój pokój, rodziców i szkołę. Tylko dokąd? Nie ma wiatru i nie ma kierunku. Z domu został dach, na którym dryfujemy, kilka zdjęć, wspomnienia, emocje – to, co dobre zabieramy ze sobą.

Dryfujemy. Ktoś śpiewa. Ktoś pilnuje, żebyśmy nie odpłynęli od siebie. Ktoś umie rozśmieszyć innych, kiedy już nikt nie ma siły. Ktoś stara się zarządzać tym całym dryfowaniem.

Jaki będzie świat, do którego dotrzemy? Czy taki świat już istnieje? Jak znaleźć siłę, która pomoże wyznaczyć kierunek? Jedyna nadzieja, że jesteśmy w tym razem.

Dorastanie jest nieustannym żegnaniem się: z dzieciństwem, domem, wyobrażeniem o sobie i własnej przyszłości. W dzisiejszym świecie to także pożegnanie z poczuciem stabilności, bezpieczeństwa i wiarą w lepszą przyszłość.

DRYF to spektakl tworzony przez osoby uczniowskie z Technikum Architektoniczno-Budowlanego im. Stanisława Noakowskiego w Warszawie w ramach projektu „TISZ TR 2024-2026”.

DRYF jest głosem tych, którzy jeszcze nigdzie nie dotarli, ale już odpłynęli od tego, co znali. To opowieść o żałobie, wrażliwości i nadziei, o strachu przed przyszłością i o szukaniu siły, żeby jednak w nią wejść.