Burza

William Shakespeare

przekład: Stanisław Barańczak

scenografia Małgorzata Szczęśniak

muzyka Paweł Mykietyn

reżyseria światła Felice Ross

obsada:

Stanisława Celińska, Magdalena Cielecka, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Renate Jett, Andrzej Chyra, Adam Ferency, Marek Kalita, Redbad Klijnstra, Lech Łotocki, Zygmunt Malanowicz, Jacek Poniedziałek oraz Marianna Orłoś, Teresa Owczynnikow, Maria Świerszcz

W „Burzy” Krzysztofa Warlikowskiego na utopię patrzy się z rezygnacją. Podobno żyjemy w czasach krachu utopii; do nikogo już one nie przemawiają. W każdym razie w powszechnej świadomości istnieje przekonanie, że należy wykazywać daleko idącą ostrożność wobec wszelkich – formułowanych teraz, czy też jeszcze raz przywoływanych – utopii. Warlikowski próbuje to zdiagnozować – i pokazuje ten brak wiary.

Ma to swoje konsekwencje w interpretacji postaci Prospera (Adam Ferency). Prospero jest tu magiem zrezygnowanym, czarodziejem, który odstąpił od aktywności, który właściwie niczego nie przedsiębierze, który po prostu jest. Ferency, przysadzisty, w luźnym swetrze odsłaniającym kark, w długich scenach tkwi prawie bez ruchu – jak gdyby swoim trwaniem utrzymywał dookolny świat w ryzach. On wrósł w przestrzeń i zrósł się z nią, jest z nią organicznie powiązany. Nie działając, samą swoją obecnością gwarantuje światu spójność, ład. Cała jego magiczna władczość jest w głosie. (...)

Postać Ariela pomyślana jest jako uzupełnienie i kontrast wobec postaci Prospera. Rola Magdaleny Cieleckiej jest najlepsza w całym przedstawieniu. Została skonstruowana z wielką świadomością jako fizyczna linia działania, prowadzona z podziwu godną konsekwencją od początku do końca. Robi wrażenie inwencja aktorki w poszczególnych scenach, precyzja wykonania detali, sugestywny zmienny tempo-rytm działań. Jest w tej roli magia, która na mnie zrobiła wrażenie. (...).

Tak zwane uwspółcześnienia, obecne w Burzy Warlikowskiego, nie są bynajmniej powierzchowne. Fotele lotnicze, pantomima Ariela jako stewardesy – te wszystkie elementy, które budują wizję statku powietrznego, działają sugestywnie i niewymuszenie. Dzięki temu ta „Burza” okazuje się – nie tylko na poziomie powierzchniowym, ale też głębszym – niebywale dzisiejsza. (...)

Ważna jest całościowa wizja reżysera – dla mnie wciągająca i przekonująca. Siła teatru Warlikowskiego polega chyba właśnie na tym, że wizja wciąga nas, jakoś ją podzielamy, ale mamy kłopot z przetłumaczeniem jej na formuły. W Burzy buduje ją dym, buduje światło, buduje warstwa foniczna, buduje przede wszystkim konsekwentnie utrzymany rytm. Stopniowo nasilało się we mnie wrażenie, jakbym znalazł się w pewnym wymiarze rzeczywistości, który gdzieś się znajduje, ale dokładnie nie wiadomo gdzie.

Czy jest to świat naszych wyobrażeń zbiorowych? Jeżeli tak właśnie miałoby być, to diagnoza Krzysztofa Warlikowskiego jest gorzka. Prawdopodobnie wielu z nas, a może całej zbiorowości, brakuje definicji wolności, czego konsekwencją jest lęk przed wolnością. Brakuje też definicji, co to znaczy być prawdziwym, być sobą. Mocno, może nawet najmocniej zabrzmiała w tym spektaklu kwestia, że nikt nie był sobą. Czy mamy jednak odwagę być sobą – jako jednostki i jako zbiorowość? Czy umielibyśmy być wolni, udźwignąć prawdziwą wolność? To przedstawienie stawia niebłahe pytania – może najpoważniejsze, jakie można postawić, godne zbiorowego namysłu.

Leszek Kolankiewicz, Didaskalia

premiera 1 kwietnia 2003

spektakl trwa 2 godz. 40 min

bilety:

70 zł, 60 zł, 50 zł,30 zł