Poza ciszą

Olga Białostocka

Wernisaż: 21. sierpnia 2008 r. godz. 19:00

Poza ciszą

Szukałam ciszy, by odnaleźć człowieka naturalnego, nie zgaszonego pędzącym rytmem życia, nie walczącego z rzeczywistością, lecz stanowiącego jedność z otaczającą go naturą, ze światem, w którym funkcjonuje.

Szukałam człowieka wolnego, którego nie ograniczają konwenanse, sztucznie wypracowane zachowania, który wciąż instynktownie znajduje odpowiedzi na pytania stawiane przez życie.

Szukałam pierwotnej formy, by choć na chwilę zbliżyć się do ziemi, poznać jej delikatność, przestać pragnąć i poczuć czystą radość istnienia w pustce, którą wypełniają codzienne obowiązki, rytuały, proste reakcje, oczywiste rozwiązania.

Spotkałam ludzi szczęśliwych, dumnych ze swojej tradycji, którą kultywują, funkcjonując w dzisiejszym, coraz bardziej złożonym i wymagającym świecie wyłącznie na własnych zasadach. Spotkałam ludzi prawdziwych, którzy żyją wprost.

Żyją poza ciszą, więc nie można ich dosięgnąć, nie można dotknąć. Ale warto szukać.

Olga Białostocka

Kiedy się patrzy na cykl fotografii Olgii Białostockiej „Poza ciszą” to nasze oczy najpierw zaspakajają głód poznania Innego. Potem przychodzi refleksja natury osobistej spotęgowana wymową artystyczną tych fotografii. Pokonujemy barierę ciszy w sobie by poznać te naszą pierwotną tęsknotę za obszarem poza wszelkimi granicami, poza ciszą nawet.

Izabela Wojciechowska

Olga Białostocka ukończyła Warszawską Szkołę Fotografii, przygotowując dyplom zatytułowany Cisza w pracowni fotografii ekspresyjnej dr hab. Mariana Schmidta.

Jest absolwentką studiów magisterskie w Instytucie Archeologii UW, jak również podyplomowych w Instytucie Krajów Rozwijających Się UW oraz na Uniwersytecie Sorbonne-Paris IV.

Od 2006 r. jestem doktorantką w Zakładzie Archeologii Śródziemnomorskiej PAN w Warszawie. Ma na swoim koncie wystawy indywidualne oraz udział w wystawach zbiorowych. Prezentowane na wystawie „Poza ciszą” fotografie powstały w ciągu dwóch dni spędzonych z ludem Himba w osadzie Otjipotora i ludem Ovahakaona w Otutati w regionie zwanym Kaokoland, w północno- zachodniej Namibii, jednym z najbardziej niedostępnych i nienaruszonych obszarów tego kraju.