Y2K | Matrix

Haker Neo (Keanu Reeves) za dnia jest szeregowym programistą, nocami krąży po cyfrowym podziemiu, ścigany przez pytanie, które nie daje mu spać: czym jest Matrix? Odpowiedź przynosi tajemniczy Morfeusz (Laurence Fishburne) z dwiema pigułkami w dłoniach. Czerwona oznacza prawdę – a prawda jest taka, że cały znany nam świat to symulacja podtrzymywana przez maszyny, a ludzkość śpi w kokonach służących za baterie. Wszyscy znamy tę historię. I właśnie dlatego warto wrócić do niej na wielkim ekranie.

„Matrix” sióstr Wachowskich to punkt, w którym kino gatunkowe przełomu tysiącleci osiągnęło masę krytyczną: cyberpunk, hongkońskie kung-fu (choreografie Yuena Woo-pinga), japońskie anime z „Ghost in the Shell” na czele, filozofia od Platona po Baudrillarda i millenarystyczny niepokój epoki modemów – wszystko to zlało się w jeden film, który natychmiast podzielił historię kina akcji na „przed” i „po” „Matriksie”. Bullet time stał się najczęściej kopiowanym (i parodiowanym) efektem dekady, czarne skórzane płaszcze wróciły do łask, a pojęcie czerwonej pigułki weszło do języka na dobre (i złe). Żaden film nie uchwycił lepiej momentu, w którym ludzkość przeprowadzała się do Internetu – z całą ekscytacją i całą paranoją tego przełomu.

Ćwierć wieku później „Matrix" pozostaje przy tym wzorem tego, jak robić blockbuster z ambicjami: sceny akcji wciąż miażdżą (bo kaskaderzy naprawdę latali na linkach, a Reeves naprawdę trenował kung-fu miesiącami), a pytania o naturę rzeczywistości, kontrolę i tożsamość tylko zyskały na aktualności w czasach algorytmów i sztucznej inteligencji. [Grzegorz Fortuna]

Rok produkcji: 1999 Reżyseria: Lana Wachowski, Lilly Wachowski Występują: Keanu Reeves, Laurence Fishburne, Carrie-Anne Moss