Eurosleaze! | Za murami klasztoru

Włoski klasztor gdzieś na prowincji, XIX wiek. Za wysokimi murami młode nowicjuszki i zakonnice oddają się praktykom, których próżno szukać w regule zakonnej: potajemne romanse, przemycane listy miłosne, zioła o działaniu dalekim od leczniczego i dewocjonalia wykorzystywane w sposób, za który ówczesna cenzura siwiała na potęgę. Przełożona próbuje zaprowadzić porządek, ale tłumione pragnienia mają to do siebie, że im mocniej się je dusi, tym gwałtowniej eksplodują.

  „Za murami klasztoru” to nunsploitation w wydaniu autorskim – za kamerą stoi bowiem Walerian Borowczyk, polski emigrant, wybitny animator i plastyk, którego europejska krytyka nosiła na rękach za „Goto, wyspę miłości”, by później załamywać ręce nad jego zwrotem ku erotyce. Niesłusznie: Borowczyk nawet w kinie jawnie eksploatacyjnym pozostał malarzem. Luźna adaptacja Stendhala nakręcona jest jak seria ożywionych płócien – miękkie światło, pastelowe kadry komponowane z pieczołowitością martwej natury i fetyszystyczna uwaga poświęcona przedmiotom, od różańców po flakoniki z perfumami. Skandal i sztuka nie tyle się tu ścierają, co namiętnie splatają.

Włoski Kościół zareagował przewidywalnie, czyli świętym oburzeniem, co przewidywalnie napędziło filmowi widownię. Dziś to jedna z najelegantszych pozycji całego nurtu: kino, w którym „momenty były” – ale każdy z tych momentów mógłby wisieć w galerii. Wasz wąsaty wujek byłby skonfundowany. [Grzegorz Fortuna]

Rok produkcji: 1978 Reżyseria: Walerian Borowczyk Występują: Ligia Branice, Howard Ross, Marina Pierro