Y2K | Zoolander

Zanim pojawili się Jeremy Fragrance, Clavicular i łamiący sobie młotkiem żuchwy chłopcy, był on – Derek Zoolander. Współczesne trendy na mewing i rizz face mogą być jedynie marnym echem jego kultowej miny Blue Steel. Na początku XXI wieku Zoolander był niedoścignionym ideałem, ikoną stylu i najpiękniejszym mężczyzną na świecie. A przy okazji również bohaterem wyzyskiwanych przez skorumpowany przemysł odzieżowy malezyjskich dzieci.

  Karierę reżyserską Bena Stillera, choć mniej obszerną od tej aktorskiej, ciężko określić jednym słowem. Nietuzinkowa. Kiczowata. Ikoniczna. Absurdalna. Bez względu na subiektywną opinię na temat jego filmów nie można odmówić Stillerowi kreatywności i szerokiego zakresu twórczego. Od debiutanckiego krótkiego metrażu, w którym parodiował tabloidowe artykuły o Elvisie Presleyu, przez kameralny portret dorastającego pokolenia X, aż po tę jedną komedię, w której Robert Downey Jr. nosi blackface.

  Spośród reżyserskich eksperymentów Stillera szczególne miejsce w popkulturze i sercach publiczności zyskał „Zoolander” – satyra na branżę modową, której tytułowy bohater zostaje podstępem zamieszany w próbę zamachu na premiera Malezji. To komedia jeszcze bardziej absurdalna niż ten skrót fabuły, będąca niepodważalnym znakiem swoich czasów, a nawet (być może) mająca coś poważnego do powiedzenia.
Jeśli powyższy opis nie przekonał Was jeszcze do obejrzenia „Zoolandera” – w ciągu dziewięćdziesięciu minut pojawia się tam ponad czterdzieści cameos celebrytów, muzyków, artystów, samych wielkich osobistości ze świata mody i filmu oraz… małżeństwa Trumpów. [Hanna Wereszczyńska]

Rok produkcji: 2001 Reżyseria: Ben Stiller Występują: Ben Stiller, Owen Wilson, Christine Taylor