Retrospektywa Fabia Testiego | Czterech jeźdźców Apokalipsy

„Czterech jeźdźców Apokalipsy” (1975) Lucia Fulciego zaczyna się jak spaghetti western, lecz szybko zrzuca znajomą widzowi skórę. Dziki Zachód nie jest tu areną pojedynku, ale ziemią po katastrofie, po której błąkają się straceńcy. Kiedy na drodze staje im Chaco – sadystyczny hipis-bandzior w brawurowym wykonaniu Tomása Miliána – wędrówka Stubby’ego i spółki zamienia się w koszmar, a Fulci przemawia już z ekranu językiem horroru, który za kilka lat uczyni go ikoną.

Fabio Testi gra Stubby’ego Prestona, eleganckiego karcianego oszusta, który początkowo wygląda jak człowiek stworzony bardziej do ucieczki niż do walki. Fulci krok po kroku odbiera mu jednak pewność siebie i zmusza do dojrzewania w świecie, w którym każda więź może zostać przecięta kulą. Po latach włoski gwiazdor opisywał Stubby’ego jako nieprzywykłego do przemocy łagodnego oszusta, którego okoliczności zmuszają do przemocy. Wspominał finał jako jedną z sekwencji, które tylko Fulci potrafił zrealizować. Piana do golenia i brzytwa wypierają w niej westernowy ceremoniał rewolwerów, a twarz Testiego twardnieje w kadrze. Nie ma triumfu, jest za to brudny rytuał po wszystkim, co bohater utracił.

To film graniczny w karierze Fulciego: późny western, w którego pustych pejzażach i halucynacyjnej atmosferze dojrzewa już autor „Siedmiu bram piekieł”. To także pierwszy film Fulciego z operatorem Sergiem Salvatim i kompozytorem Fabiem Frizzim, późniejszymi filarami jego mrocznej i brutalnej twórczości. Sam Fulci nazywał go najlepszym ze swoich westernów i „klasykiem”. Trudno o lepsze podsumowanie: tutaj western umiera, a z jego trupa rodzi się horror. [Diana Dąbrowska]

Rok produkcji: 1975 Reżyseria: Lucio Fulci Występują: Fabio Testi, Lynne Frederick, Michael J. Pollard