Federico Fellini: NOCE CABIRII

Tytuł oryginalny: Le notti di Cabiria
Reżyseria: Federico Fellini
Scenariusz: Federico Fellini, Ennio Flaiano, Tullio Pinelli, Pier Paolo Pasolini
Obsada: Giulietta Masina, Amedeo Nazzari, François Périer, Franca Marzi
Muzyka: Nino Rota
Produkcja: Włochy, Francja, 1957
Czas trwania: 110’
Nagrody: Oscar - Najlepszy film nieanglojęzyczny, Złota Palma - Najlepsza aktorka Giulietta
Masina, David di Donatello - Najlepsza produkcja Dino De Laurentiis, Najlepszy reżyser
Federico Fellini, Nagroda Zuluety (MFF w San Sebastián) - Najlepsza aktorka Giulietta
Masina
„Noce Cabirii” Federica Felliniego to jeden z najpiękniejszych filmów o ludzkiej potrzebie
miłości - tej naiwnej, upartej, czasem wręcz rozpaczliwej, ale nigdy śmiesznej. Grana przez

Giuliettę Masinę Cabiria jest kobietą, która raz po raz zostaje upokorzona, oszukana i
porzucona, a mimo to nie potrafi całkowicie zrezygnować z wiary, że gdzieś istnieje dla niej
lepsze życie. Na co dzień trudzi się ona najstarszym zawodem świata. Fellini patrzy na nią z
ogromną czułością: nie jako na ofiarę, lecz jako na kogoś, kto w świecie obrzydliwego
cynizmu był w stanie zachować zdumiewającą czystość duchową i zdolność do nadziei.
Rzymskie przedmieścia, nocne ulice, kabarety i procesje religijne tworzą przestrzeń, w której
sacrum miesza się z banałem, a marzenie o zbawieniu może pojawić się zarówno w
kościele, jak i na pustym placu po kolejnym życiowym rozczarowaniu. Największa siła „Nocy
Cabirii” tkwi jednak w twarzy Giulietty Masiny — w jej oczach, uśmiechu, nagłych przejawach
dumy i równie nagłych momentach bezbronności.
„Noce Cabirii” przyniosły mistrzowi z Rimini drugiego w karierze Oscara dla najlepszego filmu
nieanglojęzycznego. Co ciekawe, postać Cabirii pojawiła się już wcześniej w filmografii
Felliniego, w „Białym szejku” (1952), również w wykonaniu ukochanej przez niego Masiny.