Laureat II nagrody 17. Konkursu Wieniawskiego | Moja ojczyzna vol. 2

Po całkiem niedawnych odwiedzinach laureatów ostatniego Konkursu Chopinowskiego nasza Filharmonia stanie się areną prezentacji najwybitniejszych skrzypków, których wybierze zaszczytne jury pod przewodnictwem naszego Szczecinianina – Bartłomieja Nizioła. W momencie pisania tego tekstu nazwisk solistów oczywiście nie znamy, ale już wiemy – to będą wieczory, które przejdą do historii.

​

Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego należy do najstarszych i najbardziej prestiżowych konkursów skrzypcowych na świecie. Został zainaugurowany w 1935 roku w Warszawie z okazji setnej rocznicy urodzin kompozytora, a od 1952 roku odbywa się regularnie w Poznaniu, co pięć lat. Od początku miał charakter międzynarodowy, co w okresie międzywojennym było zjawiskiem wyjątkowym. Konkurs przyciąga młodych skrzypków z całego świata i stanowi dla nich jedną z najważniejszych dróg wejścia na scenę międzynarodową. Wśród jego laureatów znajdują się wybitne postaci światowej wiolinistyki, a już pierwsza edycja przyniosła sukcesy takim artystom jak Ginette Neveu i Dawid Ojstrach.

Struktura konkursu obejmuje wieloetapowe przesłuchania, w których uczestnicy prezentują zarówno repertuar solowy, jak i koncertowy z orkiestrą, przy czym istotną częścią programu są utwory Henryka Wieniawskiego. Rywalizacja trwa zwykle około dwóch do trzech tygodni i kończy się finałem z orkiestrą symfoniczną. Uczestników ocenia międzynarodowe jury, złożone z wybitnych skrzypków i pedagogów, a jego laureaci otrzymują nie tylko wysokie nagrody finansowe, lecz także realne wsparcie w rozwoju kariery – w postaci koncertów, nagrań i współpracy z instytucjami muzycznymi. Dzięki temu Konkurs Wieniawskiego pozostaje jednym z kluczowych punktów odniesienia w światowym życiu muzycznym.

Dodatkową gratką dla nas będzie możliwość usłyszenia w całości cyklu poematów symfonicznych Má vlast Bedřicha Smetany – pod warunkiem udziału w obu koncertach laureatów! Ten wyjątkowy cykl, obejmujący sześć części, pozwala spojrzeć na muzykę XIX wieku jako przestrzeń budowania tożsamości narodowej. Choć reprezentują różne gatunki – Smetana monumentalną narrację symfoniczną, a Wieniawski wirtuozowską lirykę skrzypcową – łączy ich czas, estetyka i wspólna idea: przekonanie, że muzyka może opowiadać historię narodu, jego krajobrazu, emocji i kultury. Dzięki temu udział w obu koncertach staje się nie tylko artystycznym przeżyciem, lecz także pełniejszym doświadczeniem tej niesamowitej epoki.