Joanna Pawlik. Czarny makaron

Joanna Pawlik. Czarny makaron

15.02. – 3.04.2020

z udziałem: Edward Gil-Deskur, Klaudia Kwiecień, Wiktor Okrój, Dorota Wach, Agata Wąsik

kuratorki: Agata Cukierska, Katarzyna Kalina

otwarcie: 15.02. (sobota) o godz. 19:00

wystawa w ramach cyklu Służbówka

„Siedzę sobie w Urzędzie Pracy,

Cieplutko, coraz cieplej, czuję że nadchodzi

Sen, proroczy sen:

Budzę się w moim nowym domu

Budzę się z bólem

To był ból, wielki ból

Ból ból ból ból

Ból ból ból ból

Egzystencjalny ból

Wychodzi ze mnie

Z mojego tyłka

Czarny makaron

Czarny makaron

Pasta pesto

Pasta pesto

Tagliatelle

Wstążeczki

Pyszny, zdrowy, polski, świeży, czterojajeczny

Czarny makaron

Czarny makaron

Czarna rodzinka

Cała rodzinka

Naokoło mnie siedzi, klaszcze, krzyczy, prosi

Edek, twórz!

Edek, rób!

Czarny, ten czarny makaron

Rób, produkuj, działaj, twórz!

Ten czarny biznes

ten czarny miód

ten czarny czterojajeczny, pyszny, znakomity

makaron

Bo to był czarny makaron

Czarny makaron, czarny makaron

Mam siłę!

Mam pracę!

Mam siłę, mam władzę!

Biznes, praca, firma

Bez podatków

Wielki international business

Auta, helikoptery, wyspy, złoto

Praca!

Czarny makaron

Czarny makaron

Żadna praca nie hańbi!”

Edee Dee (Edek Deskur), fragment improwizowanego utworu podczas spektaklu „Zastanawiam się”, reż. Joanna Pawlik.

Joanna Pawlik – artystka wizualna, absolwentka krakowskiej ASP (studia na Wydziale Malarstwa w latach 1994 -1999, dyplom w pracowni prof. Leszka Misiaka), W 2018 r. obroniła doktorat na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego imienia Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Joanna Pawlik w swojej twórczości wychodzi od własnego, intymnego problemu niepełnosprawności, a następnie poszerza spektrum zagadnienia włączając do pokazu swoich prac działania artystów nieprofesjonalnych. Tworząc razem z innymi „ performerami życia” spójne wypowiedzi w postaci kuratorowanych przez siebie wystaw, jak i reżyserowanych spektakli, zmienia wydźwięk utworów amatorskich. Proces powstawania prac staje się w przypadku twórczości Pawlik równie ważny jak ich „autonomiczne” istnienie. Nawiązywanie relacji, przełamywanie barier, powtarzanie improwizowanych opowieści, jak również zwiększanie aktywności społecznej niepełnosprawnych znajduje się w centrum praktyki artystycznej Joanny Pawlik. Artystka dąży do zmiany, ułatwiania im swoistego „coming outu” rozumianego dosłownie jako wyjście z domu. Sama musiała zmierzyć się z „gapieniem”, kiedy po latach przeżywania wstydu, ujawniła swoją niepełnosprawność, upubliczniając osobiste prace artystyczne. Pawlik jest autorką wielu wystaw indywidualnych: „Performerzy życia, outsiderzy sztuki” w Shefter Gallery Kraków (2018); „Schron Bojowy” w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu (2017); „Czy to jest taki nierealny plan? – odsłona druga”, Galeria Bielska BWA (2017); „Balans", Bunkier Sztuki (2010), brała udział także w wystawach zbiorowych, m.in. „Czujesz to?” Bunkier Sztuki w Krakowie (2018); „Artyści z Krakowa. Generacja 1970-1979”, Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie (2017). Jej prace pokazywano m.in. w Fotogalerie WUK, Wiedeń; DOX Contemporary Art Center, Praga. Laureatka nagród, wyróżnień oraz stypendiów, m. in.: nagroda główna na Biennale Sztuki Młodych Rybie Oko 5 (2008), rezydencja 18th Street Arts Center, Santa Monica (USA, 2010), stypendium Młoda Polska (2010) stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2008, 2013). Pierwsza nagroda w konkursie pt. „Placówka” ‐ realizacja autorskiego spektaklu w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie, 2018. Jest także kuratorką projektów z artystami z kręgu Outisder Art, np. koncerty pt. „Nie wasz się pisać” oraz „Podnoszę lampę w stronę złotych drzwi” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (2016). Prace Joanny Pawlik znajdują się w kolekcjach prywatnych i publicznych. Mieszka i pracuje w Krakowie.