Zapowiedź jubileuszowej wystawy grafiki BARBARY KASPERCZYK zatytułowanej "Ekosystem"

Jubileusz 20-lecia twórczości artystycznej

👉🏻Galeria ZPAP Gdańsk przy ul. Mariackiej 46/47 w Gdańsku

⌚ Wernisaż 3 lutego 2025 r. godz. 18.00 /poniedziałek/

📆 Wystawa czynna do 26 lutego 2025 r.

Kuratorka; Grażyna Tomaszewska-Sobko

EKOSYSTEM „Samo istnienie, niezależnie od jego natury i formy, każdemu, kto tak by je postrzegał, wydawałoby się cudem i napełniało umysł zdumieniem […]. We wszystkim, co rzeczywiste, samo istnienie jest jedyną rzeczą bezpodstawną, nieskończoną i zrozumiałą; Któż jednak bez głębokiego poruszenia świata jako całości mógłby patrzeć na ten wiecznie żywy, brzemienny życiem strumień, który zalewa każdy brzeg, przełamuje każdy chwilowy spokój, z pewnością po to, by odzyskać kontrolę nad sobą, ale nie po to, by się ociągać lub być związany z którymkolwiek z nich, aby zostać! […] Bo wszelkie istnienie jest jedynie samoobjawieniem się istoty.” (Schelling, Aforyzmy o filozofii przyrody [1806], VII: 198 i n.) „Arché terra nostra – równowaga wszechświata” Cykl oraz teka grafik na podstawie instalacji z cyklu Paradise Lost - Arché terra nostra – równowaga wszechświata z okazji 20lecia pracy twórczej Barbary Kasperczyk Przez piętnaście pierwszych lat mojej twórczości głównym jej bohaterem był współczesny człowiek, który jako istota społeczna realizuje się w tłumie. „W zasięgu wzroku jest rzeczywistość początku XXI wieku ─ artystka zdecydowana jest iść tropem zmiennych okoliczności cywilizacyjnych i kulturowych swojego czasu; jej sztuka wyrasta z dużych ludzkich skupisk. W s p ó l n o t o w o ś ć to ważne słowo w języku sztuki Barbary Kasperczyk, zwłaszcza jeśli pojmować ją jako przestrzeń znaczoną archetypami lub figurami zbiorowej świadomości i podświadomości. [..] Wszyscy odczuwają niepokój, niepokój, czyli zachwianą równowagę pomiędzy nami a światem; jesteśmy niespokojni, kiedy zbyt wiele rzeczy dzieje się wokół. Niepokój nie jest jakąś nadzwyczajną cechą naszego życia ─ to stały element rzeczywistości, coś jakby substancja przesączająca się przez ożywioną i nieożywioną materię. Tkwi w każdym z nas i tkwi we wspólnotach.” (Roman Gajewski, Dynamika Przestrzeni – Barbara Kasperczyk, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie 2017, str.6) „Od 20 marca 2020 r. do odwołania, w Polsce obowiązuje stan epidemii, który daje organom państwowym nowe uprawnienia. Działamy profilaktycznie, aby ograniczyć rozszerzanie się koronawirusa.” Wtedy tłumy wygasły. Puste ulice, place i rynki największych miast zmieniły nasze myślenie, ba zmieniły cały obraz współczesnej rzeczywistości; i choć puste od tłumów przestrzenie były jak się dziś wydaje jedynie stanem przejściowym, tak powrót do stanu z przed pandemii okazał się niemożliwy. Moje myśli powędrowały w kierunku tego co warunkuje istnienie człowieka, jego biologicznego powiązania, świata w którym istnieje, jego początku i końca - a może nieskończoności -wieczności. Współczesna nauka, oprócz obliczeń tak naprawdę nie daje żadnych odpowiedzi. Szperając w pismach filozoficznych zaczęłam od początku. „Życie, stawanie się, organizacja jest właściwością pierwotną i powszechną universum. Kosmos jest jednym wielkim organizmem, samoorganizującym się bytem celowym. Człowiek jako życie stanowi z nim jedność [..].” (R. Panasiuk, Człowiek i przyroda. Antropologiczny sens filozofii przyrody Schellinga, w: tenże, Filozofowanie jako dialog z dziedzictwem kulturowym przeszłości, Toruń 2008, s. 41.) Wieki temu, dawno przed ustanowieniem naukowego punktu widzenia, ludzie szukali wytłumaczenia odnosząc się do zagadkowych zjawisk samej przyrody, przypisując im głęboką symbolikę. W ten sposób głównym zagadnieniem pierwszych filozofów starożytnej Grecji stała się podstawowa zasada arché leżąca u źródła całej rzeczywistości. Wtedy powstało europejskie pojęcie żywiołu - elementu, pierwiastka. Teoria czterech żywiołów – ognia, wody, powietrza i ziemi zakłada, że świat materialny, wszechświat składa się z tych właśnie podstawowych elementów, a zróżnicowane proporcje w jakich występują one w obiektach i substancjach ma odpowiadać za złożoność świata materialnego; tymczasem sposób, w jaki żywioły reagują ze sobą, ma wyjaśniać przemiany w tym świecie. Zachowanie równowagi pomiędzy żywiołami gwarantuje porządek i urodzaj, natomiast zachwianie jej niesie za sobą nieodwracalne skutki dla organizmu całej planety oraz ściśle związanych z nią istot żywych. Cała ta idea znalazła symboliczne odbicie w obiekcie graficznym - szklarni – która została po raz pierwszy zaprezentowana latem 2020 roku w ogrodzie galerii Sulmin w Sulminie, niedaleko Gdańska pod nazwą „Gdańska szklarnia sztuki” sfinansowana za pomocą stypendium miasta Gdańska. Instalacja została wystawiona po raz kolejny jako część wystawy „Paradise lost” mającej miejsce w październiku 2022 roku w Muzeum Grafiki Fundacji Schreiner w Bad Steben w Niemczech – W syntetycznej przestrzeni kabinetu (jednej z sal muzeum) dopracowana instalacja osiągnęła zamierzony efekt wizualny pod nową nazwą „Arché terra nostra – równowaga wszechświata”. Ponieważ już na samym początku projektu pojawił się pomysł, by obrazy tworzące instalację zostały zrealizowane w przyszłości jako druki kolorowe od 2022 roku sukcesywnie pracowałam nad nimi w technice własnej mieszanej - sucha igła, akwaforta, miękki werniks, ekosolwent. Z okazji 20-lecia pracy twórczej w 2025 roku postanowiłam wydać tekę poświęconą tematowi, zawierającą pojedyncze prace graficzne w wersji kolorystycznej. Barbara Kasperczyk, październik 2024 (fragmenty tekstu z teki graficznej)

Barbara Kasperczyk

Urodzona 4 grudnia 1976 roku w Mikołowie. 10 lat swego dzieciństwa spędziła z rodzicami w Niemczech. Po ukończeniu liceum plastycznego w Monachium dwa lata studiowała na Uniwersytecie Cieszyńskim. W 2005 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Katowicach. Od III do V roku studiów jej głównymi przedmiotami były Nowe Media prowadzone przez Prof. Mariana Oslislo oraz Pracownia Druku Wklęsłego prowadzona przez Prof. Jan Szmatlocha. W 2007 roku otrzymała stypendium i wzięła udział w projekcie „Visiting Lecturer” North Wales School of Art and Design in Wrexham – Wyższa szkoła Sztuki i Designu w Walii. Jest autorem wielu wystaw indywidualnych oraz brała udział w licznych projektach i wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków oraz ZaiKS`u. W latach 2012 - 2015 odbyła studia doktoranckie na wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jej promotorem był Prof. Henryk Ożóg. 18 grudnia 2015 roku otrzymała stopień Doktora w dziedzinie Sztuk Plastycznych, dyscyplinie artystycznej Sztuki Piękne. Pracowała na wydziale grafiki ASP w Gdańsku. Mieszka i tworzy w Trójmieście a głównym zagadnieniem jej twórczości jest współczesne społeczeństwo, które symbolizują kroczące tłumy ludzi nakładające się w jej grafikach na wielu warstwach tworząc wielowymiarową przestrzeń "obrazu". W poszukiwaniu nowej możliwości przedstawienia przestrzeni posługuje się zarówno klasycznym warsztatem graficznym, jak i najnowszymi możliwościami technologicznymi obrazu i druku cyfrowego na różnych materiałach. Obecnie zatrudniona: Uniwersytet Merito WSB w Gdańsku na wydziale Grafiki Komputerowej i Multimediów.